MWAMA Kabanata 1: Unang Gapang

Tahimik na pinagmasdan ni Malou si Mario habang ito'y abala sa pagpapantay nang tagpi ng pilapil. Kitang-kita ang pagapang ng pawis sa matipuno nitong katawan, kumikinang iyon sa tuwing natatamaan ng sinag ng araw. Ang mala-action star nitong tindig ay sadyang nakakaakit, isang tunay na barako. Hindi kalayuan doon ay ang kanilang kubo kung saan nagpapahinga ang buntis nitong asawa na si Lorena. 

Sa ilang gabi niyang pagmamatyag sa babae ay sa iba napukaw ang kanyang atensyon, hindi sa dinadala nito kundi sa asawa nitong si Mario. Madalas niyang panoorin kung paano kanain ng lalaki ang buntis nitong asawa. Kahit sa kubli ng dilim ay kitang kita niya ang eksperto nitong pagkadyot, sinkronisado ang ang bawat galaw, at may diin sa bawat pagbaon. Rinig na rinig ang impit na ungol ni Lorena sa bawat pagbayo nito. 

Hindi niya namalayan na itinuro siya ng pinsan nitong si Elena sa kubong sinisilungan kaya't napukaw niya ang atensyon ng mga ito. 

"Jusko po, Lorena, pag-ingatan ka sana lalo ni Mario. Mukhang mula rito ay minamatyagan ka ng aswang na si Malou..." bulong ng bruhang pinsan nito.

Dahil mas matalas ang kanyang pandinig sa karaniwan, dinig na dinig niya ang bulungan ng dalawa. Humagikhik naman si Lorena. "Hay naku, Lena, huwag ka ngang maniwala sa mga chismis. Mukha namang matinong babae iyang si Malou." 

Umungot naman si Elena, lalong naging halata ang mahaba nitong nguso. "Hay, mahirap na ang magpakampante. Lahat naman ng tsismis ay may pinanggagalingan. Oh, tingnan mo, mukhang takam na takam na." Saad pa nito. 

Hindi niya maitago ang pag-irap sa hangin. Kung mukha lang ang pagbabasihan ay mas mukhang aswang pa nga si Elena sa kanya. Palibhasa'y nakapangasawa ng may itsura, akala mo'y kung sino nang dyosa kung umasta. Kung hindi lamang dahil sa katayuan ng pamilya nito ay tiyak niyang hindi ito papatulan ng asawa. Lihim siyang mapaismid. 

Kinuha niya ang dalang basket at saka nagmamadaling umalis sa lugar na iyon. Napahinto naman si Mario nang mapansin ang papalayong pigura ni Malou. Hindi niya mapigilan ang mapatitig dito. Pinunasan niya ang kanyang pawis habang tahimik na pinag-aralan ang bawat kilos ng dalaga. Ang mahaba nitong buhok ay sumasayaw sa hangin, hapit na hapit rito ang suot na damit kaya kitang-kita ang kurba ng katawan. Lihim siyang napalunok.

Sumapit ang gabi. Tahimik ang paligid. Walang ibang maririnig kundi ang ingay ng mga kulisap at ang sanga ng punong kahoy na sumasayaw mula sa ihip ng mabining hangin. Isa na namang payapang gabi sa nayon ng Del Carmen.

Bilog na bilog ang buwan. Humuhuni ang kwago sa di kalayuan. Tahimik na pinagmasdan ni Malou ang mag-asawang sina Mario at Lorena mula sa maliit na siwang ng bubong ng kanilang bahay. Magkahugpong na natutulog ang mag-asawa. Walang anumang aksyon ang nagaganap marahil ay dala ng pagod sa maghapong pagtatrabaho sa bukid.

Napanguso ang malanding aswang. Dismayado dahil hindi niya muling masisilayan ang mainit na pagitan mula kay Mario at sa asawa nito. Tahimik niyang inilayo ang tingin sa maliit na siwang at tumungo sa saguran. Sa kanyang ikatlong hakbang ay nadulas ang kanyang paa, lumikha ng iyon ng ingay. Narinig niya ang pag-alimpungat ng mag-asawa kaya't mabilis siyang tumalon pababa ng bubong.

Pabagsak na bumukas ang pintuan at iniluwa si Mario, bitbit ang mahabang gulok. Bahagya siyang kinabahan. Agad siyang nagtago sa kalapit na sagingan, hinayaan ang dilim na lamunin ang kanyang pigura. Doon, tahimik niyang minatyagan ang lalaki.

"Kung anong klaseng nilalang ka man, ako ang harapin mo!" sigaw ni Mario, ang mga mata'y parang bagyo sa dilim habang lumilinga-linga sa paligid. Hindi pa nakuntento, lumapit pa ito sa kanyang kinaroroonan. Isang malaking pagkakamali. Sumilay ang isang mapaglarong ngisi mula sa labi ni Malou.

Mula sa kanyang pinagtataguan ay lumabas siya at hinarap ang lalaki. Bakas ang gulat sa mga mata nito. Tila natulos ito sa kinatatayuan ng masilayan nito ang maganda niyang anyo. Malanding lumapit si malou sa lalaki, gumegewang ang kanyang mga hita na animoy isang tandang. 

Susunod-sunod naman na paglunok ang ginawa ni Mario. Hindi niya akalain na ang maganda niyang kapitbahay na si Malou ang kanyang makakaharap. Hindi niya mapigilang titigan ito. Walang anumang saplot na suot ang babae. Ang mahabang itim na buhok lamang ang tumatabing sa mayayaman nitong dibdib. Ang makinis nitong balat ay nababalutan ng langis. Kumikinang iyon sa mahinang sinag ng buwan. Nagmistula itong dyosa sa kanyang paningin. 

Nang tuluyang makalapit ang dalaga ay maingat nitong hinaplos ang mukha ng lalaki. Isang nakakabinging katahimikan ang naghari sa kanilang dalawa habang magkasalubong ang kanilang mga titig. Sa hindi inaasahang pagkakataon, nagsimulang ikumpas ni Malou ang kanyang mga kamay. Sumunod ang paggalaw ng kanyang balakang. Nagsimula siyang gumiling sa isang ritmo na tanging siya lamang ang may alam.

Tinawid niya ang gahibla nilang distansya at isiniksik ang sarili sa matipuno nitong katawan. Tinalikuran niya ito, iniharap ang makinis niyang likod sa lalaki. Hinayaan niyang masamyo nito ang mabangong buhok na binabad sa katas ng sariwang bulaklak. Ramdam na ramdam niya ang mainit nitong hininga sa kanyang batok. 

Kinuha niya ang magkabilang kamay ng lalaki at pinulupot iyon sa kanyang bewang. Malandi niyang ikiniskis ang umbok ng kanyang puwetan sa maselang bahagi ng katawan nito. Naramdaman niya ang unti-unting pagkabuhay ng pagkalalaki nito sa suot nitong short. Dahil doon, lalo niyang pinag-igihan ang paggiling.

Muli niya itong hinarap. Ang mga daliri niya ay malayang naglakbay sa matipunong dibdib ng lalaki, sinusundan ang bawat kurba ng matikas na katawan sa ilalim ng manipis na sando. 

Ang kanyang mga kamay ay patuloy na gumalugad hanggang sa makarating ang kulyar ng suot nito. Walang pag-aalinlangan niyang hinila iyon, at sa isang iglap ay napunit ang tela. Napaawang ang kanyang mga labi nang tumambad sa kanyang mga mata ang perpektong hubog ng katawan ng lalaki.

Hindi na nag-aksaya pa ng panahon si Malou. Marahan niyang tinulak si Mario. Palibhasa ay walang lakas dulot ng panunudyo niya rito ay agad itong natumba. Agad niya naman itong kinubabawan. Wala namang pagtutol na ginawa ang lalaki. 

Ang kaniyang hintuturo ay malumanay na dumampi sa labi nito, bumaba sa prominente nitong panga, at tumigil sa matulis nitong umbok sa lalamunan. Dahan-dahan niyang ipinadausdos ang daliri sa malalim nitong leeg, sa matipuno nitong dibdib, at sa matibay nitong tiyan. Hindi pa siya nakuntento, kaya't ipinagpatuloy niya ang paghaplos paibaba sa maikling buhok na tumutubo sa ibabaw ng pusod nito.

Nang marating ang butones ng suot nitong short ay kanya itong kinalas. Iniluwa niyon ang suot nitong navy blue na underwear. Kahit sa dilim ay kitang-kita ang bakas ng hubog ng ari nito sa impis na tela. Dahan-dahan niyang hinila iyon pababa, at sa harap niya ay tumambad ang mapaghimagsik nitong sandata. Naninigas at tayong-tayo, handang sumabak sa laban. 

Maingat niyang sinuri ang bawat pulgada nito. Ang katawan ay namumutok sa mga ugat, kapansin-pansin ang malaking ugat sa gitna, na tila ugat ng isang matatag na puno. Sa magkabilang gilid nito, ang maliliit na ugat ang nagsisilbing palamuti, na tila mga sanga ng isang mayabong na halaman. Napalilibutan ito ng makapal na buhok, na parang isang tore sa gitna ng isang makapal na kagubatan. Sa ibaba ay ang kambal yaman nitong tiyak niyang hitik sa dagta.

Mabilis siyang dumukwang, ang mga tuhod ay nakalapat sa mamasa-masang lupa at saka sinunggaban ang nagbabaga nitong ari gamit ang kanyang bibig. Napaungol si Mario, ang tunog ay mapusok at malalim, habang pinaglalaruan ng kanyang dila ang ulo ng ari nito. 

Nagsimulang magtaas-baba ang kanyang ulo, walang habas na hinimod ang galit nitong burat.  Ilang mura ang natanggap niya mula rito, ngunit hindi siya tumigil. Sa una ay marahan, ngunit unti-unti niyang binilisan ang paggalaw, sinibasib niya ang kahabaan nito nang buong pagkasabik.

Hindi na napigilan pa ni Mario ang sarili at tuluyan na siyang nagpaalipin sa libog. Alam niyang isa itong pagtataksil sa asawang si Lorena ngunit wala siyang sapat na lakas upang labanan ang alindog ni Malou. Itinapon niya ang lahat ng inhibisyon sa katawan at sinabayan ng pag-ulos ang bawat pagragasa ng bibig ng dalaga.

Eksperto nitong sinususo ang kanyang burat, tila isang paru-parong uhaw sa sariwang ambrosia. Kay aligamgam at kay dulas ng bibig nito, parang isang basang espongha na tumutupok sa naglalagablab niyang init sa katawan. Gumapang ang pawis sa kanyang dibdib pababa sa matigas niyang tiyan. Ang lamig ng gabi ay tila walang panama sa mainit na tagpo na namamagitan sa kanila ni Malou. 

Gamit ang isang kamay ay hinawakan niya ang ulo nito nang may pagkasabik, marahan niya itong hinila papalapit sa kanya. Halos tumirik ang kanyang mata nang sumagad ang kanyang pagkalalaki sa lalamunan ng dalaga, ramdam ang bawat pag-igting ng kanyang ari sa makipot nitong lalamunan. Hindi naman ito nagpatinag at sinabayan ng malalim na paghigop ang kanyang bawat pag-ulos sa bibig nito.

Ramdam ni Malou ang bawat pag-angat at pagbaba ng katawan ni Mario. Kumikiliti ito sa tuwing naabot ang rurok ng kanyang lalamunan. Isang marahas na sunod-sunod na pagkadyot pa ang ginawa nito.

“OOOOOHHHHHHHHH... AYAN NA AKO!” Angil ni Mario.

Agad niyang tinigil ang paghimod sa sandata nito. Bumaha ang pagtataka at pagkadismaya sa mukha ng lalaki marahil ay sa naunsyaming pagpapalabas. Ito naman talaga ang pakay niya, ang bitinin ito. Aangal pa sana ang lalaki nang bigla niyang ipasok sa kanyang mamasa-masang kweba ang nagbabaga nitong sandata. 

“PUTA— UGH... ANG SIKIP NG PUKE MO TANGINA KA!” 

Hindi na naituloy pa ni Mario ang sasabihin ang marahas siyang gumalaw sa ibabaw nito. Ramdam niya ang pagkislot ng laman nito sa kanyang butas. Nagtaas-baba ang kanyang katawan. Ang kanyang kamay ay naglakbay sa maskulino nitong katawan.

"AAAHH... UPUAN MO PA BURAT KO, UGH!"

Iniunan ni Mario ang matitipunong braso habang prenteng nakahiga sa lupa. Sumisilip ang malagong buhok nito sa kili-kili. Siya ay kagat-labing napatingala sa itim na kalangitan. Halos mawalan siya ng ulirat sa walang kapantay na sarap sa bawat pag-indayog ng dilag sa kanyang ibabaw. Kahit sa kanyang asawa ay hindi niya naranasan ang makaramdam ng ganitong kaligayahan habang sinasakyan ang galit niyang batuta.

Nang makabawi si Mario, siya naman ang itinulak nito at kinubabawan. Pinadapa siya nito at marahas na kinadyot, pinapasok nang malalim ang kanyang pagkalalaki sa masikip niyang kweba. Nilamon ng kanyang lagusan ang kahabaan ng ari ng lalaki. Sagad na sagad at ramdam na ramdam niya ang pagkislot nito sa kanyang kaloob-looban.

"AAAAAHH... SHET TANGINA! KAKANTUTIN KITA HANGGANG SA LUMUWAG TONG PUKE MO!" Nagbabantang wika nito. 

Hindi man lang nakaramdam ng takot si Malou, bukod ay lalo siyang naexcite. Mistula itong makina ng pananahi sa bawat pag-ulos. Mabilis, marahas, at may halong gigil ang bawat pagbaon. Halos malamog ang kanyang pagkababae sa matinding pagkadyot nito. Tumirik ang mata ni Malou sa kakaibang sensasyong hatid niyon. Si Mario naman ay tila asong nauulul sa sarap.

"GUSTO MO TO 'DI BA? HETO NA... UGH, SHIT OHHHH... IYONG-IYO NA 'TONG BURAT KO!" Nagdedeliryong wika ng lalaki.

Isang sunod-sunod pang pag-ulos ang ginawa nito, ramdam na ramdam ang paninigas ng katawan ng lalaki. 

"OOHHH SHIIIIITT.... AYAN NA KOOOOOO!!!"

Isang malalim at matinding pagbaon ang sumunod, parang isang punyal na tumatarak sa kanyang kaibuturan at sumundot sa kanyang bataan. Kasabay nito ang sunod-sunod na pagpulandit ng mainit nitong tamod. Sa dami ng ideniposito nito ay tumagas iyon sa kanyang pwerta. Ramdam niya ang pagdaloy non sa kanyang hita. Narating na nila ang sukdulan, parehong napaungol nang malakas. Pagod na bumagsak ang lalaki sa kanyang katawan.

Nakabaon pa rin ang galit nilit nitong burat sa kanyang pagkababae, mabigat ang bawat paghinga habang parehong naliligo sa pawis. Natupad nga ang pangarap ni Malou na makuha ang barakong si Mario. Mahina itong napatawa, ni sa hinagap ay hindi nito inakalang makakana niya ang magandang dilag na si Malou.

Basahin ang Susunod na Kabanata>>>